Buikpijn van het pitchen

Pitchen is in onze branche een heel normaal verschijnsel. Prima ook, zo'n ‘snuffelstage' waarin je het karakter, de kunde en creativiteit van verschillende bureaus tegen elkaar afweegt, voordat je die zak met zuurverdiende marketingeuro's ergens onderbrengt. Toch krijg ik langzamerhand een beetje buikpijn van het gemak waarmee sommige opdrachtgevers gaan ‘shoppen' voordat ze een keuze maken. Wat is er namelijk aan de hand? Laat ik beginnen met mijn idee over hoe het wél zou moeten.

Stel, ik wil het komende jaar iedere dag vers gebakken brood van een vaste bakker gaan eten. Ik stap bij drie bakkers naar binnen, vertel ze wat ik van plan ben en vraag of ik misschien een sneetje mag proeven. Ik ben ook best bereid om daarvoor- al is het symbolisch - een klein bedrag te betalen. De bakker is per slot van rekening voor dag en dauw opgestaan om al dat lekkers voor te bereiden. Uiteindelijk kies ik het brood dat mij het beste smaakt en ziedaar: we hebben een samenwerking die naar meer smaakt.

Maar nu de realiteit zoals die sinds het begin van de crisis gemeengoed lijkt: ik heb honger. Dus ik stap bij dezelfde drie bakkerijen binnen voor een versgebakken sneetje tijgerwit. Zelfde uitgangspunt, zelfde vraag. Maar dit keer betaal ik niet en ben ik ook niet van plan om een keuze voor de lange termijn te maken. Ik betaal alleen de snee brood die me vandaag het beste smaakt en als ik morgen honger heb, dan doe ik dat gewoon weer.

Wat is mijn punt? Niet dat pitchen verkeerd is, dat is het namelijk niet. Maar als opdrachtgevers een pitch gebruiken voor iedere afzonderlijke klus, hoe klein ook, of om te besparen op strategie of concept, dan zijn we niet goed bezig. Van een win-win relatie kan dan toch geen sprake zijn? Bovendien: in welk restaurant kun je achteraf bepalen of je de rekening wel wilt betalen? En wie heeft er wel eens een onderbroek naar de winkel teruggebracht omdat die van de buurman toch lekkerder zat?

Ik zie bureaus - en daar horen wij ook bij - die het gevoel hebben dat ze kansen missen als ze een pitch laten gaan en zich daarom toch maar weer uit de naad werken voor een fantastische presentatie. Ik hoor je denken: op die manier doe je het natuurlijk ook jezelf aan! Klopt, maar ik zie ook klanten die bureaus gebruiken om goedkoop aan ideeën te komen, in sommige gevallen hoor je achteraf niet eens waarom je het wel of niet geworden bent. Dat kan toch ook niet de bedoeling zijn. En zo blijven we in hetzelfde rondje doordraaien. Wie de oplossing heeft, mag het zeggen. Misschien schrijf ik er wel een pitch voor uit...